Ο Γερμανικός Υπερπληθωρισμός 1920-23 και η χρυσή εποχή της Βαϊμάρης ή αλλιώς όταν δεν στηρίζεσαι στις δικές σου δυνατότητες τότε καταρρέεις και δεν σε σώνει ούτε αν έχεις το δικό σου νόμισμα

Δημοκρατία της Βαϊμάρης
Είναι το όνομα που δίνεται στην ομοσπονδιακή δημοκρατία και την κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία που ιδρύθηκε το 1919 στη Γερμανία με σκοπό να αντικαταστήσει την μέχρι τότε αυτοκρατορική μορφή της κυβέρνησης. Πήρε το όνομα της από την Βαϊμάρη, τη πόλη όπου πραγματοποιήθηκε η συνταγματική πράξη.
 
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η δημοκρατία δημιουργήθηκε από τη γερμανική επανάσταση το Νοέμβριο του 1918. Το 1919, μια εθνική συνέλευση συγκλήθηκε στη Βαϊμάρη, όπου συντάχθηκε ένα νέο σύνταγμα για το γερμανικό Ράιχ, το οποίο και εγκρίθηκε στις 11 Αυγούστου του ίδιου έτους. Η περίοδος της φιλελεύθερης δημοκρατίας έληξε στις αρχές του 1930 και οδήγησε στην άνοδο του Ναζιστικού κόμματος και του Αδόλφου Χίτλερ το 1933.

H ώρα του Γκαρίντσα - Παγκόσμιο Κύπελλο 1962 (Χιλή)

Μετά απο 12 χρόνια η διοργάνωση διεξάχθηκε σε Νότιο Αμερικάνικη χώρα (τελευταία φορά ήταν το Παγκόσμιο Κυπέλλου του 1950 που διεξήχθη στην Βραζιλία). Για την διοργάνωση του 1962 δήλωσαν ενδιαφέρον 3 χώρες. Οι 3 χώρες ήταν η Αργεντινή, Δυτική Γερμανία και η Χιλή. Πριν την διαδικασία της ψηφοφορίας η Δυτική Γερμανία απέσυρε την υποψηφιότητα της. Στην τελική ψηφοφορία που έγινε στην Λισαβόνα της Πορτογαλίας η Χιλη κατάφερε να μαζέψει τους περισσότερους ψήφους και πήρε την διοργάνωση

Η υποψηφιότητα της Χιλής ήταν αυτή που συγκέντρωνε τις λιγότερες πιθανότητες καθώς το μεγάλο φαβορί για την ανάληψη αυτής της διοργάνωσης ήταν η Αργεντινή. Διέθετε τα γήπεδα, την ποδοσφαιρική κληρονομιά και ήταν η εναπομείνασα από τις τρεις «μεγάλες» της Νότιας Αμερικής που δεν είχε λάβει ακόμα την τιμή (Ουρουγουάη και Βραζιλία είχαν ήδη διοργανώσει Παγκόσμιο Κύπελλο).

Η σφαγή του Σαντιάγο - Παγκόσμιο Κύπελλο Χιλής 1962

Όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ως δυσάρεστο, κακόφημο, επεισοδιακό και πρωτοφανούς σκληρότητας τότε συνηθίζουμε να του αποδίδουμε το χαρακτηρισμό η ''σφαγή του Σαντιάγκο'' , από τον αγώνα που έλαβε χώρα στο Παγκόσμιο κύπελλο του 1962, μεταξύ της διοργανώτριας Χιλής και της Ιταλίας.

Διαιτητής ήταν ο Άγγλος Κέν Άστον.

Περιοδικό ΣΕΔ και Αστέρας με Τάκαρο

Για το Σ/Κ διαβάζουμε το περιοδικό του ΣΕΔ 

http://www.sed.gr/cms/upload/magazine/5/index.html

και τον Τάκαρο στη σελίδα 64 σε μια ανάλυση του για τον Αστέρα που οι αναγνώστες μου ήδη την γνωρίζουν.
Άσχετο, αλλά αλήθεια που είναι οι ΜΜΕδες που γράφαν στον κοσμάκη ότι θα γίνει Δημόσια Πρόταση στον Αστέρα και έτρεχαν να πάρουν οι μαριδέοι στα ύψη το χαρτί μην τυχόν και χάσουν το κελεπούρι???
Στα 3,6 σήμερα το σαπάκι. 
Όσοι με διάβαζαν στο τι έλεγα για ΑΣΤΗΡ σώσανε μερικές σωβράκες.

Έντσο Αράντσο Ντο Νασιμέντο - Παγκόσμιο Κύπελλο 1958 (Σουηδία)

Όταν ο Βισέντε Φέολα αποφάσιζε να πάρει στην αποστολή τον 17χρονο Πελέ αντί του "αστεριού" της Κορίνθιανς, Λουιζίνιο, οι αντιδράσεις στη Βραζιλία ήταν πολλές. Σε ένα φιλικό που οργανώθηκε πριν το Μουντιάλ από τους φιλάθλους της Κορίνθιανς μεταξύ της "σελεσάο" και του βραζιλιάνικου συλλόγου, ο Αρι Κλεμέντε τραυμάτισε στο δεξί γόνατο τον νεαρό επιθετικό, ως μία... τιμωρία για την κατάφωρη αδικία που είχε υποστεί ο συμπαίκτης του. Ο Πελέ κινδύνεψε να χάσει το Μουντιάλ, αλλά μία θεραπεία με καυτές, μουσκεμένες πετσέτες έκανε το θαύμα της και εντέλει ταξίδεψε στη Σουηδία.

Ο μύθος λέει πως όταν ο 9χρονος Πελέ είδε τον πατέρα του να κλαίει για την ήττα της Βραζιλίας στον τελικό του «Μαρακανά», τον παρηγόρησε λέγοντας του πως κάποια μέρα θα έφερνε ο ίδιος το Κύπελλο στην πατρίδα. Κράτησε την υπόσχεση του, πιο γρήγορα από όσο και ο ίδιος υπολόγιζε.

Το θαύμα της Βέρνης - Παγκόσμιο Κύπελλο Ελβετίας 1954

Η απόφαση για τον οικοδεσπότη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 πάρθηκε στις 26 Ιουλίου 1946 στην Πόλη του Λουξεμβούργου την ίδια μέρα όπου αποφασίστηκε ο διοργανωτής για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950. Ο λόγος της επιλογής της Ελβετίας ως οικοδέσποινα του Μουντιάλ του 1954 έγινε λόγο του ότι το 1954 η ΦΙΦΑ θα γιόρταζε τα 50 χρόνια της και θεώρησαν ότι το καλύτερο θα ήταν η διοργάνωση να γίνει στην έδρα της διοργανώτριας αρχής 

H μάχη της Βέρνης - Παγκόσμιο Κύπελλο Ελβετίας 1954

Ξεχωριστή θέση στα χαϊλάιτ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954, είχε ο προημιτελικός ανάμεσα στην Βραζιλία και την Ουγγαρία, γνωστότερος ως «η μάχη της Βέρνης». Αντίθετα από ότι θα περίμενε κανείς από μία αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο υπερδυνάμεις της εποχής για το άθλημα, το ματς έμεινε στην ιστορία για όλους τους λάθους λόγους αφού εξελίχθηκε σε… κλωτσοπατινάδα από τις λίγες. 

Brazil were involved in the infamous 'Battle of Berne', the 1954 World Cup quarter-final clash with Hungary. Three players were sent off by English referee Arthur Ellis in an appallingly violent and bad-tempered game, which was won 4-2 by the Hungarians. Here, policemen and Brazil's captain Bauer (No 6) try to calm the situation down after the game but fighting continued in the dressing rooms afterwards. This was the fifth World Cup - and Brazil had yet to win the tournament

Ευχές

Καλά Χριστούγεννα και ευτυχές το νέο έτος με υγεία - τα υπόλοιπα έπονται.

Ξεπούλημα Αστέρα, του γνωστού και ως χοάνη της Μεσογείου, η καραμέλα των γκουρούδων των ξεπουλημάτων δεν λέει να λιώσει. Και 2 τρις να δινόταν ο ΑΣΤΗΡ πάλι ξεπούλημα θα έβλεπαν.

Γράφουν οι γκουρούδες του ξεπουλήματος, τάχα μου, του Αστέρα Βουλιαγμένης ....

Το πάρτι συνεχίζεται με τα κοράκια να απλώνουν τα νύχια τους πάνω από τη χώρα μας παίρνοντας τζάμπα όλα τα φιλέτα της Ελληνικής γης.

Μετά τον Ο.Π.Α.Π. ήρθε η σειρά του ΑΣΤΕΡΑ Βουλιαγμένης να δοθεί σε κάποιον ¨φίλο" επενδυτή.

Έτσι λέει ο γκουρού των ξεπουλημάτων .....
Εσύ όμως αγαπητέ αναγνώστη μπορείς να διαβάσεις και το Τάκαρον ανάγνωσμα 
ΟΠΑΠ, με διαφορά η πιο πετυχημένη αποκρατικοποίηση και όμως οι άμπαλοι φιτσουλέοι βλέπουν ξεπούλημα. Έλεος!!! Δώστε το management όλων των δημοσίων οργανισμών σε ιδιώτη και το κράτος ας κρατήσει το 1/3 σε μετοχές. Εξαιρείται ο ΟΠΑΠ που είναι πλέον στημένη λεμονόκουπα.
κάνοντας κλίκ .... εδώ ..... 

Παγκόσμιο κύπελλο 2014 (Βραζιλία) - Η κλήρωση και το πρόγραμμα των αγώνων

Το Maracanazo - Παγκόσμιο Κύπελλο 1950 (Βραζιλία)

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 ήταν η 4η διοργάνωση και διεξάχθηκε στην Βραζιλία από τις 24 Ιουνίου μέχρι τις 16 Ιουλίου. Ήταν η πρώτη μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,ο οποίος απέτρεψε παρόμοια διοργάνωση Κυπέλλου για 12 χρόνια.
Ήταν η μοναδική διοργάνωση που ο νικητής δεν καθορίστηκε μετά από την διαδικασία ενός μονού τελικού. Όμως σαν τελικός της διοργάνωσης θεωρείται ο αγώνας της Βραζιλίας με την Ουρουγουάη που ήταν ο τελευταίος αγώνας του ομίλου με τις 4 φιναλίστ και από το αποτέλεσμα του θα κρινόταν ποιος θα κατακτούσε το κύπελλο Ζιλ Ριμέ.

Protergia - 100% θυγατρική του ομίλου Μυτιληναίου

Μπενίτο Cup και Wunderteam (ομάδα θαύμα) - Παγκόσμιο Κύπελλο 1934 (Ιταλία)

To 1932 το χρίσμα της διοργάνωσης του 2ου παγκοσμίου κυπέλλου διεκδικούν η Ιταλία και η Σουηδία. Η Σουηδία αντιμετωπίζει ακόμη πολλά οικονομικά προβλήματα λόγω του Κραχ του 1929 τα οποία όπως φαίνεται αδυνατεί να ξεπεράσει. Αντίθετα, ο «Ντούτσε» έχει ήδη φροντίσει για τον εκσυγχρονισμό του κράτους του και έχει αναπτύξει αθλητική υποδομή ικανή να φιλοξενήσει το παγκόσμιο κύπελλο. Με γήπεδα «στολίδια» σε Ρώμη, Νάπολη, Γένοβα, Μπολόνια, Τεργέστη, Τορίνο, Φλωρεντία και Μιλάνο, η FIFA δεν αργεί να αποφασίσει στις 8 Οκτωβρίου 1932 ότι η Ιταλία θα γινόταν η διοργανώτρια χώρα της μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής γιορτής!
Ο Μουσολίνι δεν αφήνει την ευκαιρία να πάει χαμένη και βάζει όλες του τις δυνάμεις προκειμένου να αναδείξει το μεγαλείο της χώρας του και να μετουσιώσει την προπαγάνδα του φασιστικού καθεστώτος που έχει επιβάλλει.
Σημαντικό ρόλο στις κινήσεις του παίζει και η παγκόσμια ραδιοφωνική κάλυψη των αγώνων για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού. Δεν του αρκεί μόνο η άριστη οργάνωση ενός τέτοιου θεσμού, για να επιδείξει την ανωτερότητα της Ιταλίας, αλλά επιζητά με κάθε μέσο την κατάκτησή του.

Γιατί δεν έπαιξε ο Λεονίντας? Παγκόσμιο Κύπελλο 1938 (Γαλλία)

Λεονίντας ντα Σίλβα, το «μαύρο διαμάντι» άφαντο στον ημιτελικό της Βραζιλίας με την Ιταλία.

Το 1938 ήταν η σειρά της Νότιας Αμερικής να διοργανώσει το τρίτο Παγκόσμιο Κύπελλο και η Αργεντινή ήταν η βασική υποψήφια χώρα. Ο πρόεδρος της FIFA Jules Rimet είχε όμως διαφορετική άποψη και επιθυμούσε να είναι η δική του χώρα (Γαλλία) αυτή που θα αναλάμβανε την διεξαγωγή του μουντιάλ του 1938. Όπως ήταν φυσικό κανένας μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου δεν προέβαλε αντίσταση στον Πρόεδρο και η επιθυμία του Ριμέ γίνεται πραγματικότητα.

ΜΕΤΚΑ